ကမာၻေပၚမွာ သူခိုးတစ္ေယာက္ေတာင္မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္ သင္အံ့ၾသသြားမလား? မယုံရင္ ေအာက္မွာ ဖတ္ၾကည့္ပါ..။

“ကမာၻေပၚတြင္သူခိုးမရွိေသာႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရွိခဲ့ဖူးသည္..ထိုသည္မွာျမန္မာႏိုင္ငံပင္။”ထိုစကားကိုေျပာခဲ့သူမွာအိႏၵိယႏိုင္ငံသား ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီပင္ ျဖစ္သည္။ အီဂတ္ပူရီျပည္နယ္၌ ဗုဒၶ၏ ဝိပႆနာ တရားေတာ္မ်ားကိုကမာၻသို႔ ျဖန႔္ေဝလ်က္ရွိေသာ ဂု႐ုႀကီး ဦးဂိုအင္ကာ ၏ အဘိုးေတာ္သူပင္ျဖစ္သည္..။အေရာင္းအဝယ္ ကုန္သည္ အလုပ္ျဖင့္ ကမာၻအႏွံ႔ ေျခဆန႔္ခဲ့ဖူးေသာ ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီ သည္ သူ အျမတ္ႏိုးဆုံးျဖစ္ေသာ မႏၲေလးရတနာပုံေနျပည့္ေတာ္တြင္အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့သည္..ထိုခ်ိန္ကအထက္ျမန္မာျပည္သည္ျမန္မာဘုရင္၏လက္ထဲမွာသာ ရွိေသးေသာေၾကာင့္ သူခိုးလူလိမ္ဆိုသည္မွာခ်ိဳႏွင့္လားဟုေမးရေလာက္ေအာင္ျမန္မာတိုင္းစာရိတၱသတၱိအျပည့္ရွိေနခ်ိန္ ျဖစ္ပါ၏။ထိုသူသည္ကုန္သည္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ရာအထက္ျမန္မာျပည္ရွိၿမိဳ႕ႀကီးအသီးသီးသို႔သြားေရာက္ေရာင္းဝယ္ရသည္။ပစၥည္းပစၥယမ်ားသယ္ရန္အတြက္ျမင္းငါးေကာင္ႏွင့္အတူျမန္မာျမင္းစီးသမားငါးေယာက္ကိုလည္းတစ္ခါတည္းအသြားအျပန္ငွားလာခဲ့ရသည္။အေရာင္းအဝယ္ပစၥည္းမ်ားေသာေၾကာင့္ရက္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ်ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီ၏ပိုက္ဆံထည့္သည့္အိတ္ႀကီးမွာလည္း ေငြဒဂၤါးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ျပည့္ လာခဲ့သည္။ေနာက္ထပ္ၿမိဳ႕သုံးၿမိဳ႕ငါးရက္ခရီးႏွင္ၿပီးလွ်င္သည္တစ္ေခါက္အေရာင္းအဝယ္ၿပီးဆုံးၿပီျဖစ္၍ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီသည္အိမ္ျပန္ရေတာ့မည္ကိုေတြးၿပီးဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာျဖစ္ေနေလသည္။ေနဝင္စျပဳေနၿပီျဖစ္သည့္အတြက္လွမ္းျမင္ေနရေသာဇရပ္တစ္ခုေပၚတြင္တစ္ညအိပ္ရန္ျမင္းသမားမ်ားကိုအခ်က္ျပလိုက္သည္..ေရွးေခတ္ကဇရပ္ဆိုသည္မွာညအိပ္ညေနခရီးသည္မ်ားအတြက္ လမ္းဆုံ လမ္းခြတြင္ ေဆာက္ထား ေသာ ဇရပ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။အမိုးႏွင့္အခင္းကို အေကာင္းဆုံး လုပ္ထားေသာ္လည္း အကာ မရွိေသာေၾကာင့္ အရပ္ ေလးမ်က္ႏွာမွခရီးသြားမ်ားတံခါးမရွိ။ ဓားမရွိ လြတ္လပ္ခ်မ္းသာစြာ တည္းခိုႏိုင္သည္ ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္သည္ဟု ယူဆရသည္။

တတ္ႏိုင္ေသာဇရပ္အလႉရွင္အခ်ိဳ႕သည္ခရီးသြားမ်ားအတြက္ဆန္ဆီစေသာစားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကိုပင္ထားေပးေၾကာင္းသိရသည္။ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၿပီးေနလည္းမရွိေတာ့ၿပီျဖစ္၍ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီတို႔ထိုဇရပ္မွာပင္ညအိပ္လိုက္ၾကသည္။ေနာင္တစ္ေန႔မိုးမလင္းမီမနက္ေစာေစာခရီးဆက္ၾကရန္ျမင္းသမားတို႔ကိုေဆာ္ၾသထားလိုက္သည္။အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္သည့္ေငြဒဂၤါးအိတ္ႀကီးကို ေမ့က်န္ေနခဲ့မွာစိုးေသာေၾကာင့္ေခါင္းအုံးအိပ္လိုက္သည္။မနက္ေလးနာရီေလာက္ထၿပီးျမန္ျမန္ထက္ထက္ျပင္ဆင္ကာေရွ႕ခရီးကိုဆက္လာခဲ့ၾကသည္။ေျခာက္နာရီခန႔္ခရီးေပါက္ၿပီးေသာအခါမွ ေခါင္းအုံး အိပ္ခဲ့သည့္ ေငြအိတ္ႀကီး ပါမလာမွန္း ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီ သိသြားသည္။ ျပင္းထန္ေသာ စိုးရိမ္ေသာက စိတ္ေၾကာင့္ႏွလုံးသားမွာတဒိန္းဒိန္းခုန္လာၿပီးအေမာဆို႔သလိုပင္ျဖစ္လာသည္။ထို႔ေၾကာင့္“ေဟ့..အားလုံးရပ္လိုက္ၾကဦး။”“ကြၽန္ေတာ့ေငြဒဂၤါးအိတ္ႀကီးညအိပ္ခဲ့တဲ့ဇရပ္ေပၚမွာက်န္ေနခဲ့တယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ေနာက္လွည့္ျပန္ၾကရမယ္”ဟုေျပာလိုက္ေသာ္လည္း ျမန္မာလူမ်ိဳး ျမင္းသမား ငါးေယာက္လုံး တစ္ေယာက္မွ တအံ့တၾသ တထိတ္တလန႔္ ျဖစ္မသြားၾက။

သြားယူေပးမည့္အမူအရာလည္းမျပၾကသျဖင့္ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီမေနႏိုင္ေတာ့“ကဲ…ျမန္ျမန္သြားယူဘို႔ျပင္ၾကေလ။ဘာလို႔ေအးတိေအးစက္ျဖစ္ေနၾကတာတုန္း”ဟုေျပာလိုက္ေသာအခါတြင္မွအသက္ခပ္ႀကီးႀကီးျမင္းသမားတစ္ဦးက“မိတ္ေဆြႀကီးဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔။ကိုယ့္ခရီးကိုသာၿပီးဆုံးေအာင္ဆက္သြားပါ။အျပန္က်မွေငြအိတ္ကိုဝင္ယူပါ။မိတ္ေဆြႀကီးေငြအိတ္ဘယ္မွထြက္မေျပး ပါဘူး။ ဘယ္သူမွလည္းမယူပါဘူး။”ဟုေျပာလိုက္သျဖင့္ဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီတစ္ေယာက္ေဒါသထြက္သြားသည္။“လြယ္ရင္သူႂကြယ္ေတာင္မေနဘူး”ဟူေသာစကားရွိေနရာအဆင္သင့္ေတြ႕ရေသာေငြဒဂၤါးအိတ္ႀကီးကိုဘယ္လိုလူသည္မယူဘဲေနႏိုင္ပါအံ့နည္း။ဘယ္သူမွမယူဘူးဟုတာဝန္ခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္သူတို႔ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကဘယ္ေလာက္မ်ားစာရိတၱေကာင္းေနၾကလို႔နည္းဟုေတြးေနမိသည္။ထိုအေတြးႏွင့္အတူ“ေအးေလ…ငါတို႔ထြက္လာၾကတာလဲေျခာက္နာရီေက်ာ္သြားၿပီးဆိုေတာ့ဒီေငြအိတ္ႀကီးကိုခရီးသြားတစ္ေယာက္ေယာက္ကရၿပီးယူသြားေရာေပါ့။ငါသြားေနလည္းပင္ပန္းတာအဖတ္တင္မွာပ”ဲဟုစိတ္ပ်က္စြာႏွင့္ဆက္ကာေတြးၿပီးေရွ႕မွာရွိသည့္ၿမိဳ႕ေဈးမ်ားသို႔သာဆက္သြားလိုက္ ၾကသည္။

ငါးရက္ခန႔္ရွိမွျပန္လာၾကေသာအခါဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီထားခဲ့ေသာေငြဒဂၤါးႀကီမွာေခါင္းအုံးၿပီးအိပ္ခဲ့စဥ္ကအတိုင္းပင္လက္ရာမပ်က္ျပန္ေတြ႕ရသည္။ေရတြက္ၾကည့္ေသာအခါတြင္လည္းတစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ်မေလ်ာ့။ထို႔ေၾကာင့္လည္းဘေဆဆ္လာလ္ဂ်ီက ကမာၻ႔ဝိပႆနာတရားျပဆရာႀကီးျဖစ္လာမည့္ဦးဂိုအင္ကာအေလာင္းအလ်ာသူ႔ေျမးေလးကို“ငါ့ေျမးေရ၊အဘိုးတို႔ဒီျမန္မာျပည္မွာေနခြင့္ရတာသိပ္ကံေကာင္းတယ္။ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့တစ္ကမာၻလုံးမွာသူခိုးမရွိတဲ့ႏိုင္ငံဆိုလို႔ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုပဲရွိတယ္။”ေနာက္တစ္ခုက မႏၲေလး ရတနာပုံ ေဈးခ်ိဳေတာ္ႀကီး လမ္းအလယ္မွာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အဖိုးတန္စိန္နားကပ္တစ္ဖက္ ျပဳတ္က် က်န္ေန ခဲ့တယ္။ေဈးလယ္ဆိုေတာ့ ေဈးေရာင္းသည္၊ ေဈးဝယ္သည္ တစ္ေယာက္မွ တစ္ေယာက္ေတာ့ေတြ႕မွာပဲ။ သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္မွ ယေကာက္မယူၾကဘူး.. အလြယ္တကူ ေတြ႕ရတဲ့အဖိုးတန္ပစၥည္းကိုေတာင္ေကာက္မယူတဲ့ျမန္မာ လူမ်ိဳးေတြဟာ သူတစ္ပါးအိမ္က ပစၥည္း မသိေအာင္ယူဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ ပိုၿပီး ေဝးေသးတာေပါ့။

ဒါနဲ႔ေဈးခ်ိဳသာပိတ္သြားတယ္စိန္နားကပ္ႀကီးကေတာ့လမ္းေပၚမွာဒီအတိုင္းပါပဲ။ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ေဈးခ်ိဳဖြင့္ခါနီးမွာအလုပ္သမေလးတစ္ေယာက္စိန္နားကပ္ႀကီးကိုေတြ႕သြားတယ္..“ဥစၥာဆင္းရဲေသာ္လည္းစာရိတၱမဆင္းရဲတဲ့သူေတြကိုျမင္ဖူးခ်င္ရင္” ျမန္မာျပည္ကို လာခဲ့ပါလို႔ ေျပာရေတာ့မွာပဲ။အလုပ္သမေလးဟာစိန္နားကပ္ကိုေကာက္ယူလိုက္တယ္။ယူဖို႔မဟုတ္ဘူး။စိန္နားကပ္ေအာက္ကဖုန္ေတြအမႈိက္သ႐ိုက္ေတြ လွဲပစ္ဖို႔အတြက္ပါ။ လွဲက်င္းၿပီး တဲ့အခါ ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာပဲ အတိအက် ျပန္ထားလိုက္တယ္..ပိုင္ရွင္ကသူက်ေပ်ာက္တဲ့ေနရာ ျပန္လာရွာရင္ ျမန္ျမန္ေတြ႕ပါေစဆိုတဲ့ ေစတနာေပါ့.. ေနာက္ဆုံး ေဈး႐ုံးတာဝန္ခံ ကိုယ္တိုင္ၿမိဳ႕ထဲ “ေမာင္းထု ပိုင္ရွင္ရွာၿပီး ေပးလိုက္ရတယ္” ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသည္..။ကဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾက ေပေတာ့။ အရင္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ယခုျမန္မာႏိုင္ငံ ဘယ္ေလာက္ ကြာျခားသြားၿပီလဲ.. ဒါကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မပ်က္ၾကပါနဲ႔.. “ပ်က္အစဥ္ ျပင္ခဏ” ဆိုသလို မိမိကိုယ္ ကိုသာ ငါးပါးသီလ လုံၿခဳံေအာင္ (စာရိတၱပိုင္းသာ) တာဝန္ယူပါက ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မဟုတ္ တစ္ကမာၻလုံး ဘယ္ေလာက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမလဲ..။

Credit:ေမတၱာရွင္(ေ႐ႊျပည္သာ)

Tips News

error: Content is protected !!