ေမြးကတည္းက သြားေလးေခ်ာင္းပါလာတဲ႔ ကေလးကို ကြ်န္မ မလိုခ်င္ဘူး ဒီကေလးကို သြားျမဳပ္လိုက္ပါ

ေမြးကတည္းက သြားေလးေခ်ာင္းပါလာတဲ႔ ကေလးကို ကြ်န္မ မလိုခ်င္ဘူး ဒီကေလးကို သြားျမဳပ္လိုက္ပါ ေနာက္ထပ္ ထပ္ေမြးေပးပါ့မယ္ ဒီကေလးေတာ့ မယူပါရေစနဲ႔

ဘီလူးနကၡတ္

၁၉၈၀ ဝန္းက်င္ခန္႔က ျဖစ္သည္။ ေတာင္ေပၚေဒသ၏ေအးခ်မ္းေသာ ရာသီဥတုအရွိန္က အရိုးကဲြမတတ္ေအးလွသည္။မီးလင္းဖိုေလးနေဘးတြင္ ေမြးကင္းစကေလးငယ္ကို ရင္ခြင္ပိုက္ၿပီး မီးေနသည္ ဇနီး၏ အေရွ႕၌ ဒူးေထာက္ငိုေၾကြးေနေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္။ ဝမ္းထဲက ကြ်တ္ကြ်တ္ျခင္းပင္ နို႔ဆာ၍ ငိုေနေသာ ကေလးငယ္ကို ပိုက္ထားေသာ လင္ေယာက္်ားျဖစ္သူ ကိုထြန္းေဝက ငိုေၾကြးရင္း ဇနီးျဖစ္သူကို ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးေနသည္။” ခင္ေမ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ သမီးေလးကို ႏို႔တိုက္ေပးပါကြာ။ သမီးေလးက မင္းရဲ႕သမီးေလးပါကြာ “လက္သည္မိန္းမႀကီးႏွင့္ အနီးအနားက မိန္းမႀကီး၃ေယာက္က ကြ်န္ဳပ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုလဲြ၍ ဘာမွဝင္မေျပာနိဳင္ေခ်။” ေမြးကတည္းက သြားေလးေခ်ာင္းပါလာတဲ႔ ကေလးကို ကြ်န္မဘယ္လိုနို႔တိုက္ရမလဲ။ ကြ်န္မဒီကေလးကို မလိုခ်င္ဘူး ကိုထြန္းေဝ ဒီကေလးသြားျမႈပ္လိုက္ပါေနာ္။ ခင္ေမေနာက္ထပ္ ထပ္ေမြးေပးပါ့မယ္ ကိုထြန္းေဝရယ္။ ဒီကေလးေတာ့ မယူပါရေစနဲ႔ “ဇနီးျဖစ္သူက ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သမီးေလးကို အဆံုးရႈံးမခံနိဳင္ပါ။ ဇနီးသည္ကိုယ္ဝန္ရွိစဥ္ကတည္းက

အထီးမွန္း အမမွန္းမသိေသးေသာ ကေလးငယ္၏ အနာဂတ္ကို ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ရသူျဖစ္သည္။ သမီးေလးေမြးလာေတာ့ သြားေလးေခ်ာင္းပါလာသည္။ အရပ္လက္သည္က ဘီလူးနကၡတ္ပါသည့္ကေလးျဖစ္၍ မေမြးေကာင္းဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ ဇနီးျဖစ္သူမွာ သမီးေလးကိုပင္ မခ်ီရဲေတာ့ေပ။ နို႔တိုက္ဖို႔ ဆိုတာ ေဝးစြ။ ငိုေၾကြးေနေသာ သမီးေလးကို ႏို႔မတိုက္ပဲ ေျမျမႈပ္ခိုင္းေနေသာ ဇနီးျဖစ္သူကို ၾကည့္ရင္ ကိုထြန္းေဝတစ္ေယာက္ ေဒါသအရွိန္ျမင့္တတ္လာသည္။” ဒီမွာ ခင္ေမ မင္းလည္းေက်ာင္းဆရာမ။ ငါလည္း ေက်ာင္းဆရာ။ ၂ေယာက္စလံုးက ေခတ္ပညာတတ္ေတြျဖစ္ၿပီး အယူမသီးပါနဲ႔။ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သမီးေလးကို နို႔တိုက္လိုက္ပါေနာ္ ”

မ်က္ရည္ေတြၾကားက သမီးေလးကိုေပြ႔ၿပီး ဇနီးထံကမ္းေပးေလသည္။ ဇနီးျဖစ္သူက ကေလးကိုေဆာင့္တြန္း၍ ” ရွင္ဒီကေလးကို သြားစြန္႔ပစ္မလား က်ဳပ္ကို စြန္႔ပစ္မလား တစ္ခုခုေရြး ” ေဒါသတႀကီး တံု႔ျပန္လိုက္ေသာ ဇနီးသည္ကို ကိုထြန္းေဝၾကည့္ရင္း ေခါင္းငိုက္က်ခဲ႔ရသည္။” ခင္ေမ ဒီကေလးမွာ အသိဥာဏ္မရွိေသးဘူး။ အခုမွလူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္လာတာ နာရီပိုင္းပဲရွိေသးတဲ႔ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ငါဘယ္လိုႏွလံုးသားနဲ႔ စြန္႔ပစ္ရမလဲ ခင္ေမ။ သူဟာမင္းရဲ႕ရင္ေသြးပါ။ ရင္ကျဖစ္ေပၚတဲ႔ေသြးပါ။ ငါဒီကေလးကို မစြန္႔ပစ္နိဳင္ဘူး။ မင္းအသက္ငယ္ေသးတာပဲ။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ထပ္က်ရင္ ေနာက္ထပ္ကေလးေတြ ထပ္ေမြးလို႔ရပါေသးတယ္။

ဒါေပမဲ႔ ဒီသမီးေလးကို ငါရေအာင္ေမြးမယ္ ” ဟု ကိုထြန္းေဝျပတ္သားေသာ စကားကိုေျပာၿပီး သူ၏အဝတ္အစားမ်ားကို အိတ္ထဲသို႔ ထည့္ေလသည္။ သမီးေလးကို ေႏြးေထြးေအာင္ ဂံုနီေစာင္ႏွင့္ ပတ္၍ထြက္လာခဲ႔ေလေတာ့သည္။ထိုေန႔မွစ၍ ထိုရြာကေက်ာင္းေလးတြင္ ဆရာမတစ္ေယာက္က ဘီလူးနကၡတ္ပါေသာ ကေလးကိုေမြး၍ ေယာက္်ားျဖစ္သူ ေက်ာင္းဆရာက ထိုကေလးကိုေခၚ၍ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ဆိုသည့္သတင္း ေျပာစမွတ္တြင္ခဲ႔ေလေတာ့သည္။ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ ေခြ်းစီးမ်ားက်ေနေလသည္။ တိုက္နယ္ေဆးရံုေလးျဖစ္သည့္အေလွ်ာက္ ပစၥည္းမ်ားမစံုလင္ေသာ္လည္း လူနာကို အားခ်င္းၿမိဳ႕ေဆးရံုကို ပို႔လွ်င္လည္း လမ္းတြင္တစ္ခုခု ျဖစ္သြားနိဳင္သည္။” ေဒါက္တာရယ္ သမီးေလးနဲ႔ ေျမးေလးအသက္ကို ရေအာင္ကယ္ေပးပါ။ ကြ်န္မအသက္နဲ႔ လဲေပးဆိုလည္း လဲေပးပါ့မယ္ ” မ်က္ရည္မ်ားက်၍ မိမိအား အားကိုးတႀကီးေတာင္းပန္ေနေသာ အေဒၚႀကီးကို ၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေလသည္။” စိတ္ခ်ပါအေဒၚ လူနာေတြကို ကယ္ဖို႔ဆိုတာ ကြ်န္မတို႔တာဝန္ပါ အေဒၚ့သမီး ေရွာေရွာ႐ႉ႐ႈေမြးနိဳင္မွာပါ။ စိတ္မပူပါနဲ႔ အေဒၚ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ လိုအပ္ေသာေဆးဝါးမ်ား ယူငင္၍ ေမြးခန္းထဲဝင္သြားေလသည္။ ကေလးက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မေမြးနိဳင္ပါ။ ပထမဆံုး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ေသာ ဗိုက္ျဖစ္၍ အခက္အခဲမ်ားရွိေနေလသည္။ မိခင္လုပ္သူကလည္း အားနည္းေန၍ ေကာင္းစြာညွစ္အားမရွိေပ။

Syndoper တစ္လံုးထား၍ အေျခအေနေစာင့္ေနေလသည္။ အခန္းဝတြင္ လူနာရွင္မ်ား ေယာက္ယက္ခပ္ေနေလသည္။ သားအိမ္က သာမန္ထက္ညွစ္အားနည္းေနေသာေၾကာင့္ အခက္အခဲရွိေနေလသည္။ မိမိေဘးမွ နပ္စ္မေလး၂ေယာက္ကလည္း ေခြ်းျပန္ေနေလသည္။” မိႏွစ္၂၀ေလာက္ဆိုရင္ ေဆးအလုပ္လုပ္ၿပီ အခုမိခင္သက္သာေအာင္ ေအာက္ဆီဂ်င္ေပးထားပါ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ ေဆးထပ္ယူရန္ ထြက္အလာ ” ေဒါက္တာ ဒီေလာက္ၾကာေနတာကို မေမြးနိဳင္ေသးရင္ ကြ်န္မတို႔ ခ်က္ခ်င္းၿမိဳ႕ေဆးရံုကို ကားနဲ႔သြားမယ္။ ကြ်န္မသမီးကို ျပန္ထုတ္ေပးပါ ”

ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ အေဒၚႀကီးစကားေၾကာင့္ ေဒါက္တာ သြန္းဆုစံ ပင္ပန္းေနသည့္ၾကားက ျပံဳးျပေလသည္။” အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္ အေဒၚ။ မိခင္ေရာကေလးပါ အႏၲရာယ္မျဖစ္ဖို႔ ကြ်န္မအသက္နဲ႔ အာမခံေပးရဲပါတယ္ “က်န္တဲ႔သူေတြက ထိုအေဒၚႀကီးကို ဝင္တားေလသည္။” အေမရယ္ေတာ္ပါေတာ့ ေဒါက္တာလည္း ႀကိဳးစားေပးေနတာပဲ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ လူနာရွင္မ်ားကို ျပံဳးျပ၍ ေမြးခန္းထဲသို႔ ဝင္သြားေလသည္။တစ္နာရီခန္႔ အၾကာ -” အူဝဲ ႕ ႕ ႕ အူဝဲ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ ေမြးခန္းထဲ ထြက္လာၿပီး လူနာရွင္မ်ားကို ျပံဳးျပ၍ -” အခုမိခင္နဲ႔ ကေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနလို႔ ခဏေနရင္ ဝင္ၾကည့္လို႔ရပါၿပီ ရွင္ ”

ေစာေစာက မိမိကိုရန္ေတြ႔ေသာ အေဒၚႀကီးလည္း ေပ်ာ္ေနေလသည္။ မိမိလည္း နားေနခန္းသို႔ ထြက္လာခဲ႔ေတာ့သည္။ ဂ်ဴတီကုပ္ကိုခ်ိတ္၍ ေျခလက္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနသည္။ မိမိ၏ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို အိတ္ထဲသို႔ထည့္၍ ျပန္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေစာေစာက လူနာရွင္မ်ား ဝင္လာေလသည္။ လူနာရွင္အေဒၚႀကီးက ” ေဒါက္တာ ကြ်န္မေျမးေလးက သြားေလးတစ္ေခ်ာင္း ပါလာတာ ကြ်န္မတို႔ကိုဘာလို႔ မေျပာတာလဲ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံလည္း အေဒၚႀကီးႏွင့္ လူနာရွင္မ်ားကို ျပံဳးျပ၍ ” ခဏထိုင္ပါအံုးရွင့္။ ကြ်န္မလက္ကေလး ေဆးခ်င္လို႔ “လူနာရွင္အေဒၚႀကီးက ေအးတိေအးစက္လုပ္ေနေသာ ေဒါက္တာသြန္းစုစံကို သိပ္မေက်နပ္ေပ။ လက္ေဆးၿပီးသည္ႏွင့္ လူနာရွင္မ်ားအေရွ႕တြင္ ထိုင္၍ ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ စကားေျပာေလသည္။

” ကြ်န္မ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုေျပာျပမယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္က ေတာင္ေပၚေဒသတစ္ခုမွာ တာဝန္က်ေနတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာလင္မယားကေန ကေလးတစ္ေယာက္ ေမြးခဲ႔တယ္။ ကေလးက ေမြးေမြးၿပီးခ်င္း သြား၄ေခ်ာင္းပါလာလို႔ ဘီလူးနကၡတ္နဲ႔ ေမြးတဲ႔ကေလးဆိုၿပီး မိခင္လုပ္သူက မလိုခ်င္ဘူး။ ကေလးကိုသြားျမႈပ္ခိုင္းတယ္ “လူနာရွင္အေဒၚႀကီး ေဒါက္တာသြန္းဆုစံကို စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ ေဒါက္တာက ဆက္ေျပာေနသည္။” ဒါေပမဲ႔ လူမွန္းမသိေသးတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကို မစြန္႔ပစ္ရက္တဲ႔ ေယာက္်ားလုပ္သူဟာ ကေလးကိုေခၚၿပီး အဲ႔ဒီအရပ္ကို စြန္႔ခြာခဲ႔တယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ လက္ထဲမွာ ဘာမွမရွိတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာဟာ အဲ႔ဒီေခတ္မွာ ထီေပါက္သြားခဲ႔တယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူတို႔သားအဖ ရန္ကုန္ကိုေျပာင္းရင္း သူ႔သမီးေလး ၅တန္းႏွစ္မွာ ခ်ဲ၁၂၀၀၀၀ဖိုးထပ္ေပါက္တယ္။ အေမွ်ာ္အျမင္ရွိတဲ႔ သူ႔အေဖက သမီးေလးေရွ႕ေရးအတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ ဖြင့္ခဲ႔တယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ကလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ႔တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔သမီးေလး ဘဲြ႔ယူၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ သူ႔ေဖက ဆံုးပါးခဲ႔တယ္။ ကြ်န္မေျပာခ်င္တာ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ အယူမသည္းၾကပါနဲ႔။ ေမြးကင္းစကေလး သြားပါတာ ကိုယ္ခႏၶာဖံြ႔ၿဖိဳးမႈ႔နဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။

အေယာက္၁၀၀မွာ ၁ေယာက္ေပါ့ေနာ္။ ဒါကိုအယူသည္းလိုက္ရင္ ဒီကေလးဟာ စြန္႔ပစ္ခံဘဝနဲ႔ အသက္ဆံုးရႈံးသြားလိမ္႔မယ္ “ထိုအခ်ိန္အေဒၚႀကီးက ထ ေမးသည္။” ေဒါက္တာေျပာျပတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာသမီးက အခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ “ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ ျပံဳးျပ၍ ” ကြ်န္မမိခင္က ကြ်န္မကိုမလိုခ်င္လို႔ အေဖကိုေျမသြားျမႈပ္ခိုင္းေပမဲ႔ အေဖ႔ရဲ႕ေမတၱာတရားေၾကာင့္ ကြ်န္မဆရာဝန္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီေက်ာင္းဆရာရဲ႕သမီးက ကြ်န္မပါပဲ အေဒၚ။ ဘီလူးနကၡတ္ပါတဲ႔ကေလးဆိုၿပီး အစြန္႔ပစ္ခံဘဝကေန ဒီဘဝကို ေရာက္ခဲ႔တာပါ။ကဲ အားလံုးပဲ ကြ်န္မသြားလိုက္ပါအံုးမယ္။ ဒါနဲ႔ အယူမသီးၾကပါနဲ႔။ အကယ္၍ ဒီကေလးကို မလိုခ်င္ရင္ တျခားနည္းလမ္းေတြ မသံုးပါနဲ႔ ကြ်န္မေမြးစားပါ့မယ္ ”

” ကြ်န္ေတာ့္ကေလးကို ကြ်န္ေတာ္ယူမယ္ေဒါက္တာ။ သူဟာသူဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ရေအာင္ေမြးမယ္။ ေဒါက္တာလိုျဖစ္ေအာင္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးမယ္ “လူနာ၏ ေယာက္်ားျဖစ္သူေျပာေသာစကားေၾကာင့္ မိမိေပ်ာ္ရေလသည္။ မိမိလည္း အိတ္ဆဲြ၍ ထအျပန္ ” ေဒါက္တာ့အေဖ ေက်ာင္းဆရာနာမည္က ဘယ္သူလဲ ေဒါက္တာ ” ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ အေဒၚႀကီးကို ျပံဳးျပ၍ ” ဦးထြန္းေဝပါ အေဒၚ ” ဟုေျပာၿပီး ထြက္သြားေလသည္။ေဝဒနာႏွင့္က်န္ခဲ႔တာက ” ေဒၚခင္ေမ ” ျဖစ္သည္။ အၿငိမ္းစားေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမ ငိုေလသည္။ မိမိစြန္႔ပစ္ခဲ႔တဲ႔သမီးက မေအတူ ဖေအကဲြညီမကို ကေလးေမြးေပးၿပီး အသက္ကယ္ခဲ႔ေလၿပီ။

တခ်ိန္က ဘီလူးနကၡတ္နဲ႔ ေမြးတယ္ဆိုၿပီး မိမိေျမျမႈပ္ခိုင္းခဲ႔တဲ႔ သမီးေလးဟာ သူ႔အေဖေကာင္းမႈနဲ႔ ေလာကအတြက္ အသံုးဝင္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ၿပီ။ကိုထြန္းေဝသမီးေလးကို ေခၚၿပီးထြက္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ၂ႏွစ္ၾကာေတာ့ ေနာက္အိမ္ေထာင္ထပ္ျပဳေလသည္။ ယခုေမြးခန္းထဲက လူနာဟာ မိမိသမီးျဖစ္ေနၿပီး မိမိစြန္႔ပစ္ခဲ႔တဲ႔သမီးက မိမိ၏ အခ်စ္ဆံုးသမီးေလးႏွင့္ ေျမးေလးအသက္ကို ကယ္ခဲ႔သည့္အတြက္ ေဒၚခင္ေမတစ္ေယာက္ ထိတ္္လန္႔အံၾသရပါသည္။ေဒါက္တာ သမီးဟာ အေမ႔သမီးပါ။ သမီးေလးဟာ အေမ႔သမီးပါလို႔ ေဒၚခင္ေမ ေအာ္ၿပီးေျပးဖက္ခ်င္သည္။ ေအာ္၍ ေျပးဖက္ခ်င္မိသည္။သို႔ေသာ္လည္း အေမဟာ ေမြးကင္းစကေလးကို ေျမျမႈပ္ခိုင္းခဲ႔တဲ႔ မိခင္စိတ္မရွိတဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ဆိုတာ သမီးေလးသိသြားမွာလည္း အေမေၾကာက္တယ္။သမီးရယ္ အေမ႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ အေမ႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ စိတ္ထဲက ေအာ္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားစြာ က်ဆင္းေနမိေလသည္။ တေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ထြက္ခြာသြားေသာ ေဒါက္တာသြန္းဆုစံ၏ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္၍ အၿငိမ္းစားေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေမတစ္ေယာက္ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေနာင္တတရား ႀကီးစြာရမိေလေတာ့သည္။

ဖိုးေတ မူရင္းေရးသားသူကို ခရက္ဒစ္ေပးပါသည္ အယူသီးတယ္​ဆိုတာ…..

Tips News

error: Content is protected !!