သားေတြရဲ႕ပညာေရးအတြက္ ေျခနင္းအလ်င္ မေႏွးမယ့္ ဆိုက္ကားသမ

သူ၏ညာဘက္လက္ျဖင့္ လက္ကိုင္ဘရိတ္ကို ဆြဲညႇစ္လိုက္ရာ အရွိန္ႏွင့္ေျပးလာေသာ ဆိုက္ကားေလးမွာ ကြၽီခနဲျဖင့္ ရပ္တန္႔သြားၿပီး တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးသံလည္း ထြက္ေပၚလာသည္။ ေခါင္းေလာင္းသံေၾကာင့္ ေက်ာင္းခ်ိန္အခ်ိန္မမီမည္ကို စိုးရိမ္ေနေသာ ေဒၚခင္ျမင့္တစ္ေယာက္ ဟူးခနဲသက္ျပင္းခ်လိုက္ႏိုင္ေတာ့သည္။ထို႔ေနာက္ နဖူးေပၚတြင္ ယိုစီးေနေသာ ေခြၽးသီး၊ ေခြၽးေပါက္မ်ားကိုပင္ မသုတ္ႏိုင္အား။ မိမိ၏ ေန႔စဥ္ခရီးသည္ေလးမ်ားအျဖစ္ နံေဘးတြင္ ထိုင္၍လိုက္ပါလာေသာ ေလးတန္းေက်ာင္းသူေလးႏွစ္ဦးကို ဆိုက္ကားေပၚမွဆင္းႏိုင္ရန္ ကူညီေပးလိုက္ၿပီး သူတို႔၏ေက်ာင္းသုံးပစၥည္းမ်ား ဆိုက္ကားေပၚတြင္ က်န္မက်န္ စစ္ေဆးလိုက္သည္။

နေအိမ်တွင် သားငယ်နှင့်အတူ တွေ့ရသော ဒေါ်ခင်မြင့်။ ဓာတ်ပုံ • ဖိုးဝ

ထို႔ေနာက္ ေက်ာင္းတြင္းသို႔ ေျပးဝင္သြားၾကသည့္ ေက်ာင္းသူေလးႏွစ္ဦးကိုလည္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ မိမိဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္လာရန္ႏွင့္ မိမိမေရာက္ေသးပါက ခ်ိန္းထားသည့္ေနရာတြင္သာ ေစာင့္ေနၾကရန္ လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ၿပီး စကားမဆုံးခင္မွာပင္ ဆိုက္ကားထိုင္ခုံေက်ာမွီျပားမ်ားကို ေခါက္ခ်လိုက္သည္။နံနက္ ၆ နာရီကတည္းက ဆိုက္ကားျဖင့္ ခရီးသည္ စတင္ ပို႔ေဆာင္ေနသည္မွာ ယခုႏွင့္ပါဆိုလွ်င္ ခရီးစဥ္ေလးေၾကာင္း ရွိၿပီ။ ပုံမွန္အားျဖင့္ နံနက္ ၆ နာရီတြင္ ရပ္ကြက္တြင္းမွခရီးသည္တစ္ဦးကို သဃၤန္းကြၽန္းစံျပေဈးသိုု႔ ပုံမွန္ပို႔ေပးရၿပီး ထိုမွျပန္ေရာက္ပါက အိမ္နီးနားခ်င္းအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးကို ၎တို႔၏အလုပ္ဌာနထံသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးရသည္။ ၿပီးလွ်င္ ရပ္ကြက္တြင္းမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအပ္ထားၾကေသာ ေက်ာင္းသူေလး မ်ားကို သံသုမာလမ္းမေပၚရွိ အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ပို႔ေပးၿပီးလွ်င္ ထိုေန႔မနက္တစ္ပိုင္းအတြက္ ေဒၚခင္ျမင့္၏ အလုပ္ၿပီးၿပီျဖစ္သည္။ယေန႔တြင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးကို အလုပ္သို႔ပို႔ေပးၿပီး အျပန္တြင္ (ခ)ရပ္ကြက္သို႔သြားလိုေၾကာင္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ေခၚသည္ႏွင့္ အခ်ိန္ရသည္ႏွင့္ လိုက္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း တြက္ထားသည့္ အခ်ိန္ထက္ ပိုၾကာသြားသျဖင့္ ရပ္ကြက္သို႔ ကတိုက္က႐ိုက္ျပန္လာခဲ့ရၿပီး ေက်ာင္းသူေလးမ်ားကို ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္အမီ သြားပို႔လိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ခရီးသည္မ်ားကို ကေသာကေမ်ာပို႔လိုက္ရသျဖင့္ ဒဏ္အနည္းငယ္ျဖစ္ေနသည့္ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ပိုအလုပ္ေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး ပိန္ေျခာက္ေျခာက္ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွ ရွိစုမဲ့စုအင္အားမ်ားလည္း ကုန္ခမ္းသြားသလို ေဒၚခင္ျမင့္တစ္ေယာက္ ခံစားလိုက္ရသည္။”ဒီမနက္လူက နည္းနည္းၿပိဳင္းသြားၿပီ၊ အိမ္ျပန္နားမွျဖစ္ေတာ့မယ္”ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုက္ကားေပၚတြင္ထိုင္လ်က္ အေမာေျဖရင္းဆိုသည္။တစ္ခါတစ္ရံ သားႏွစ္ဦး ေက်ာင္းသြားရန္ ပ်င္းေနပါက ဆိုက္ကားေပၚတင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ေက်ာင္းသြားပို႔ေပးရၿပီး ေက်ာင္းတက္ေပ်ာ္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းရသည္

ထို႔ေၾကာင့္ မြန္းလြဲေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ အႀကိဳအပို႔မလုပ္ခင္ခ်ိန္ထိ အလုပ္ခဏရပ္နားမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ဆိုက္ကားလက္ကိုင္ကို မိမိ၏အိမ္ရွိရာ သုဝဏၰၿမိဳ႕နယ္၊ (င)ရပ္ကြက္သို႔ ဦးလွည့္လိုက္ေတာ့သည္။အသက္ ၄၃ ႏွစ္ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည့္ ေဒၚခင္ျမင့္တစ္ေယာက္ ဆိုက္ကားနင္းသည့္အလုပ္ လုပ္ကိုင္သည္မွာ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္ဝန္းက်င္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ အစပိုင္းကေတာ့ ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုက္ကားသမားလုပ္မည္ဟု စိတ္ကူးေသာ္မွ် မရွိခဲ့ပါ။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ၏ လုပ္အားခကိုမွီခိုၿပီး အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းရသည့္ အမ်ားသူငါကဲ့သို႔ေသာ အမ်ိဳးသမီးသာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သားသမီးသုံးဦး ေရာဂါအသီးသီးျဖင့္ ေသဆုံးၿပီး ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ အရက္ႏြံထဲမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့သည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ မည္သူမွ် မတြန္းပို႔ရပါပဲႏွင့္ ေအာ္တိုမက္တစ္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဆိုက္ကားဆရာမဘဝသို႔ ေရာက္သြားေတာ့သည္။

သူ၏အမ်ိဳးသားျဖစ္သူ ကိုဂ်ပန္ႀကီးမွာ (င)ရပ္ကြက္ထိပ္ရွိ ခ်မ္းေအးဆိုက္ကားဂိတ္မွ ဆိုက္ကားသမားတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး အရက္အလြန္အကြၽံေသာက္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။သူမူးၿပီဆိုလွ်င္ ရပ္ကြက္တစ္ခြင္ လွည့္လည္ကာ ရမ္းတတ္ၿပီး ဖဲလည္း႐ိုက္သျဖင့္ ေဒၚခင္ျမင့္က အိမ္ႏွင့္ကေလးကိုပစ္ကာ လင္သည္ကို အၿမဲလိုက္ရွာရသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆိုက္ကားတျခား လူတျခားျဖစ္ေနသည္ကိုသာ ေတြ႕ရေလ့ရွိၿပီး တစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ အုံနာေၾကးသြင္းကာ နင္းေနသည့္ဆိုက္ကားပင္ေပ်ာက္သြားေလသည္။ကနဦးေမြးထားသည့္ ကေလးသုံးဦးမွာလည္း တုပ္ေကြး၊ ဝမ္းေရာဂါအသီးသီးျဖင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆိုသလို ဆုံးသြားၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ေတာ့ ေဒၚခင္ျမင့္တစ္ေယာက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ အရက္ျပတ္ေရးႏွင့္ က်န္သည့္ ကေလးႏွစ္ဦး လူလားေျမာက္ေစေရးတို႔ ျဖစ္သည္။သို႔ျဖင့္ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူအား ဆရာဝန္၏ၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း အရက္ျဖတ္ေဆးမ်ားကို လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္ႏွစ္က စတိုက္ကာ အရက္ျပတ္ေစဖို႔ လုံးပန္းေတာ့သည္။သူက မူးၿပီးလိုက္ဆဲေနေတာ့ ရဲဖမ္းမွာလည္း စိုးရတယ္၊ အဲဒါဆိုရင္ သူ႔အတြက္ တစ္ခါပူရဦးမယ္၊ ဒါနဲ႔ သူ႔ကို အရက္ျဖတ္ေဆး ေခ်ာ့တိုက္လိုက္တာ၊ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အရက္ျပတ္သြားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အန္တီလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး ဆိုက္ကားသမားျဖစ္သြားတာပဲ” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က သူဆိုက္ကားသမ ဘဝေရာက္သြားပုံ၏အစကို ေျပာသည္။အမ်ိဳးသားျဖစ္သူမွာ အရက္ျပတ္သြားေသာ္လည္း အရက္အလြန္အကြၽံေသာက္ခဲ့ျခင္း၏ အက်ိဳးဆက္မ်ားအျဖစ္ ေျခဆစ္လက္ဆစ္မ်ား ျပဳတ္သလိုျဖစ္ကာ ေျခလက္မသယ္ခ်င္ေတာ့ျခင္း၊ အေမာအပန္း မခံႏိုင္ေတာ့ျခင္းမ်ား ျဖစ္လာၿပီး အိပ္ရာထဲတြင္သာ ဖုန္းတစ္လုံးျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ေတာ့သည္။

အိမ္၏ပင္မဝင္ေငြစီးဆင္းမႈမွာ ခါးဆက္ျပတ္သြားၿပီး အမ်ိဳးသားျဖစ္သူ ေနမေကာင္းျဖစ္စဥ္က ယူထားေသာ ေႁအြကးမ်ားကလည္း ပတ္လည္ဝိုင္းလာၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ အိမ္ေရွ႕တြင္ ရပ္ထားသည့္ အမ်ိဳးသားျဖစ္သူ၏ ဆိုက္ကားျဖင့္သာ ဝင္ေငြရဖို႔ ႀကံဆရေတာ့သည္။ တျခားစီးပြားေရးလုပ္ဖို႔ အရင္းအႏွီးလည္းမရွိသလို ႀကံရာမရသည့္အဆုံး ဆိုက္ကားသမအျဖစ္သာ စတင္လုပ္ကိုင္မိေတာ့သည္။အမ်ိဳးသားျဖစ္သူ အရက္မျဖတ္ခင္က သူ၏ဆိုက္ကားကို ကိုယ္တိုင္ယူနင္းၿပီး ကေလးမ်ားတင္ကာ ဟိုနားဒီနား အသြားအလာ လုပ္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ ဆိုက္ကားစနင္းသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေဒၚခင္ျမင့္အဖို႔မွာ အခက္အခဲမရွိလွ။ သို႔ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္ ကာယဗလႀကီးမားေသာ ေယာက်ာ္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး အလုပ္လုပ္ရာတြင္ေတာ့ ကာယအားခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ မိန္းမသားျဖစ္သူ ေဒၚခင္ျမင့္မွာ စိန္ေခၚမႈ မ်ားစြာႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ရေလသည္။”ဆိုက္ကားစနင္းတုန္းက ေယာက်ာ္းႀကီးေတြက ေျပာတာေပါ့၊ နင္မရွက္ဘူးလားဆိုၿပီး၊ ေရရွည္လည္း လုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ဆိုၿပီးေတာ့၊ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ့ အားငယ္တာေပါ့” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္ကဆိုသည္။

အုံနာေၾကးသြင္းၿပီး ဆိုက္ကားနင္းရျခင္းျဖစ္ရာ ကိရိယာစုံစုံလင္လင္ျဖင့္ အေတာ္အသင့္ ျပင္ဆင္မြန္းမံထားေသာ ဆိုက္ကားဆိုလွ်င္ နင္းရသက္သာ သည္။ သို႔မဟုတ္ပဲ ေလေပါင္မျပည့္ေသာဆိုက္ကားမ်ိဳးကို ရလွ်င္ေတာ့ အလြန္ပင္ပန္းသည္။”ဆိုက္ကားေကာင္းတယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ေယာက္၊ သုံးေယာက္ေလာက္ကို အသာေလး တင္နင္းႏိုင္တယ္၊ ဆိုက္ကားမေကာင္းရင္ေတာ့ သိပ္မသက္သာဘူး” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုသည္။(င)ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ေဈးသည္အမ်ိဳးသမီးမ်ား၊ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အငယ္ေလးမ်ားမွာ ေဒၚခင္ျမင့္ပုံမွန္အႀကိဳအပို႔လုပ္ေပးေနက် ေဖာက္သည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ၾကားေပါက္အျဖစ္လည္း ရပ္ကြက္အတြင္းမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားေခၚလွ်င္ လိုက္ပို႔ေပးရသည္။

လိုက္ပို႔ေပးရာတြင္လည္း (င)ရပ္ကြက္မွေနၿပီး သဃၤန္းကြၽန္း စံျပေဈး ထက္ပို၍ ခရီးေဝးမသြားႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေဝးကိုငွားလွ်င္ မအားဘူးဟု ေျပာၿပီးျငင္းလႊတ္ရသည္။အမ်ိဳးသားမ်ားက ဆိုက္ကားတားစီးလွ်င္ေတာ့ ေဒၚခင္ျမင့္က မလိုက္၊ အမ်ား၏အျမင္တြင္ ေယာက်ာ္းသားျဖစ္သူကို အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သူက ဆိုက္ကားနင္းပို႔ရသည္ဟု ေဝဖန္မည္ကို စိုးရိမ္သည့္အျပင္ ေဒၚခင္ျမင့္ ကိုယ္တိုင္လည္း ရွက္႐ြံ႕မိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားမ်ား ဆိုက္ကားငွားစီးလွ်င္ အသိဆိုက္ကားဆရာမ်ားႏွင့္ လႊဲလွ်င္လႊဲေပးသည္။ သို႔မဟုတ္ ေအာ္ဒါအငွားရွိသည္ဟု အေၾကာင္းျပၿပီး ျငင္းရသည္။

“ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ သူတို႔ကို ရွိန္တာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းလည္း ရွက္သလိုျဖစ္တယ္၊ ေယာက်ာ္းကေလးငယ္ေတြ ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုသည္။အရက္ျဖတ္ၿပီး ငါးႏွစ္ေက်ာ္အၾကာတြင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားျဖစ္သူက ဆိုက္ကားအနည္းငယ္ျပန္နင္းလာႏိုင္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခရီးသည္ကို ဇနီးသည္ႏွင့္အတူ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္စီ ေဝပုံက်ခြဲယူၿပီး လိုက္ပို႔ေပးသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚခင္ျမင့္ေလာက္ ခရီးစဥ္အေခါက္အေရမမ်ားသလို ဝင္ေငြလည္း အမ်ားႀကီးရသည္ေတာ့မဟုတ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ရင္က်ပ္ၿပီးေမာတတ္ေသးသျဖင့္ အိပ္ရာထဲတြင္ အနားယူေနရသည္ ကသာ မ်ားသည္။ ေဒၚခင္ျမင့္ကေတာ့ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ အရက္ျပတ္ သြားျခင္းျဖစ္သည္ကသာ ဆုလာဘ္ႀကီးတစ္ခုအျဖစ္ ေက်နပ္ေနသည္။

“ေနပါေစ၊ အရက္ျပတ္ဖို႔က အဓိကပဲ၊ နင္လည္း ရသေလာက္ပဲနင္း၊ ငါလည္း ရသေလာက္နင္းၿပီး ရွာမယ္ဆိုၿပီး လုပ္ေနတာ” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုသည္။ဦးဂ်ပန္ႀကီးမွာလည္း အေျခအေနအရ ဆိုက္ကားနင္းေနရသည့္ ဇနီးျဖစ္သူကို မၾကည့္ရက္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္လည္း အိမ္၏အဓိကဝင္ေငြရေအာင္ မလုပ္ႏိုင္သျဖင့္ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ရသည္။ အရက္ျဖတ္ၿပီးေနာက္ ကိုယ္တြင္စြဲကပ္ခဲ့သည့္ ပန္းနာရင္က်ပ္ ေရာဂါကလည္း မၾကာခဏျပန္ထေနသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ က်န္းမာေစရန္ ဂ႐ုစိုက္ေနရသည္။

“ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကိုယ့္မိန္းမ ဒီလိုအလုပ္လုပ္ေနတာ မၾကည့္ခ်င္ဘူး၊ မၾကည့္ခ်င္ဘူးဆိုေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္က ႏွစ္ေခါက္ေလာက္နင္းၿပီးရင္ မနင္းႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ၊ အရက္ကေတာ့ လုံးဝျပတ္သြားပါၿပီ” ဟု ဦးဂ်ပန္ႀကီးက အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းျဖင့္ ဆိုသည္။မလႊဲသာ၍ ဆိုက္ကားနင္းစားေနရေသာ္လည္း ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ အျခားမိန္းမသားမ်ားက ေဒၚခင္ျမင့္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာသည္။ အျပင္သြားစရာရွိလွ်င္ အျခားအမ်ိဳးသားမ်ား၏ ဆိုက္ကားကိုမစီးဘဲ ေဒၚခင္ျမင့္ကိုသာ အႀကိဳအပို႔လုပ္ခိုင္းေလ့ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ေဒၚခင္ျမင့္က စိတ္ရွည္သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္အျပင္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရသူ ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုက သေဘာက် ၾကသည္။

“ေခၚျခင္းေခၚ သူ႔ကိုပဲေခၚတယ္၊ သူက ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ေပးတယ္၊ သမီးမိန္းကေလးေတြဆိုရင္ သူနဲ႔က်ေတာ့ စိတ္ခ်ရတယ္ေလ” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္၏ဆိုက္ကားျဖင့္ ေဆးခန္းအတူသြားေလ့ရွိသည့္ ေဒၚေအာင္က ဆိုသည္။သားသမီးသုံးဦး ေရာဂါအသီးသီးျဖင့္ ေသဆုံးၿပီး ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ အရက္ႏြံထဲမွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ့သည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ မည္သူမွ်မတြန္းပို႔ရပါပဲႏွင့္ ေအာ္တိုမက္တစ္အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆိုက္ကားဆရာမထိုသို႔ ေဒၚခင္ျမင့္၏ ဆိုက္ကားကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာစီးရင္း အမ်ိဳးသမီးေဖာက္သည္အမ်ားစု ေဒၚခင္ျမင့္ဆီမွ သတိထားမိသည့္ အရာတစ္ခုရွိသည္။ ထိုအရာမွာ ေဒၚခင္ျမင့္ သတၱိေကာင္းျခင္းျဖစ္သည္။”သူ႔လိုသတၱိမ်ိဳး၊ သူ႔လိုစြန္႔စားမႈမ်ိဳးဆိုတာ မလြယ္ဘူး၊ ကားေတြ တဝီဝီနဲ႔သြားေနတဲ့ ၾကားထဲမွာ နင္းတာ ေယာက်ာ္းေလးေတြထက္ေတာင္ ပိုၿပီးသတၱိေကာင္းတယ္” ဟု ေဒၚေအာင္က အမႊန္းတင္သည္။အမ်ိဳးသားျဖစ္သူမ်ားပင္ ကိုယ္ကာယအသုံးျပဳၿပီး လုပ္ကိုင္ရသည့္ အတြက္ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာမႈမ်ိဳး ေတြ႕ႀကဳံေနရသည္ျဖစ္ရာ ေဒၚခင္ျမင့္ ကဲ့သို႔ေသာ အမ်ိဳးသမီး ဆိုက္ကားဆရာမအတြက္လည္း က်န္းမာေရး ျပႆနာႏွင့္ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ႀကဳံရၿမဲသည္။ ယခင္က ပိုက္ဆံလိုခ်င္သည့္ ေလာဘေၾကာင့္ မနားမေနနင္းျခင္းမ်ိဳး ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း က်န္းမာေရး အတြက္ ေရရွည္ၾကည့္သည့္သေဘာျဖင့္ စည္းကမ္းႏွင့္ အခ်ိန္တစ္ခုခ်ၿပီး လုပ္ကိုင္ရသည္။

“ဒူးေတြက ၾကာလာေတာ့ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ေခါင္းက သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ခဏခဏ မူးတယ္၊ ေနကလည္း ျပင္းတယ္ေလ၊ အဲဒါ တစ္အားမူးတာ မခံႏိုင္ေတာ့ ေန႔ခင္းဘက္ကို အိပ္ရတယ္” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုသည္။ကိုယ္တိုင္က ေႁအြကးႏွင့္မကင္းသူမ်ား၏ သားသမီးမ်ားကို အစိုးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမ်ားသို႔ ပို႔ေပးေနရေသာ္လည္း မိမိ၏သားႏွစ္ဦးကိုမူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္သာ ထားႏိုင္သည့္အတြက္ တစ္ခါတစ္ရံေဒၚခင္ျမင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တတ္သည္။လက္ရွိသားႀကီးမွာ ေျခာက္တန္းတက္ေနၿပီး သားငယ္က ေလးတန္း တက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းျဖင့္ ဆိုက္ကားနင္းၿပီး ပိုက္ဆံရွာေနရသည့္ မိခင္ျဖစ္သူကို ေတြ႕ျမင္ေနရသည့္အခါတိုင္း သားႀကီး က ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာမည္ဟု တစ္ခါတစ္ရံေျပာတတ္သည္။ထိုကဲ့သို႔ ေက်ာင္းထြက္မည္ဟုေျပာလာလွ်င္ ေဒၚခင္ျမင့္ ရင္ထိတ္ရၿပီ။ သူပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ကိုင္ကာ ရွာေဖြစားေသာက္ေနရသကဲ့သို႔ သူ႔သားသမီးမ်ားကို မျဖစ္ေစခ်င္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခ်ာ့တန္တစ္လွည့္ ေျခာက္ခ်ည္တစ္ခါျဖင့္ ေက်ာင္းပညာေရးကိုသာ အာ႐ုံစိုက္ေစရန္ ေျပာဆိုဆုံးမရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သားႏွစ္ဦး ေက်ာင္းသြားရန္ ပ်င္းေနပါက ဆိုက္ကားေပၚတင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ေက်ာင္းသြားပို႔ေပးရၿပီး ေက်ာင္းတက္ေပ်ာ္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္းရသည္။ကေလးမ်ားကို ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ကားေရေဆး လုပ္ငန္းက အလုပ္လုပ္ရန္ေခၚလွ်င္ မလႊတ္။ ပိုက္ဆံရသည္ဆိုၿပီး အလုပ္ထဲစိတ္ပါသြားမည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းတက္ေန သည့္အခ်ိန္အတြင္း သားႏွစ္ဦးကို ပိုက္ဆံရမည့္အလုပ္ဆိုလွ်င္ မည္သည့္အလုပ္ကိုမွ မလုပ္ခိုင္းေပ။”အေမတို႔ စာမတတ္လို႔ မိန္းမတန္မဲ့ ဒီလိုဆိုက္ကားနင္းေနရတာ၊ အေပါင္းအႏႈတ္ေတာင္ မလုပ္တတ္ဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ရွက္ဖို႔ေကာင္းလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ သားတို႔ကိုေတာ့ ေဘာပင္နဲ႔ စာေရးၿပီး ပိုက္ဆံရွာတာပဲ အေမျမင္ခ်င္တယ္လို႔ သူတို႔ကို ခဏခဏေျပာထားရတယ္” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က ဆိုသည္။

သားႏွစ္ေယာက္ကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစခ်င္သူ ေဒၚခင္ျမင့္တစ္ေယာက္ အမ်ားက မည္သို႔ပင္ ေဝဖန္ေနေသာ္လည္း အိမ္၏စားဝတ္ေနေရး အဆင္ေျပေစရန္အတြက္ ဆိုက္ကားဆရာမဘဝကို ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးခံယူ ေနဦးမည္ျဖစ္သည္။ ေရွ႕အလားအလာအရ မည္သို႔ေသာအနာဂတ္မ်ိဳး ေရာက္ရွိလာမည္ မေသခ်ာေသာ္လည္း အိပ္မက္တစ္ခုကိုေတာ့ ေဒၚခင္ျမင့္ ထပ္တလဲလဲမက္သည္။”အရင္ဆုံး အိမ္ေႁအြကးေက်ရင္၊ သားႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ကြၽန္မလည္း ဒီဆိုက္ကားထိုင္ခုံေပၚက ဆင္းမယ္၊ အဲဒါ ကြၽန္မရဲ႕ အျဖစ္ခ်င္ဆုံးဆႏၵပဲ” ဟု ေဒၚခင္ျမင့္က အိမ္ေရွ႕တြင္ရပ္ထားသည့္ သူ၏ဆိုက္ကားကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ရင္း ဆိုေလသည္။

Tips News

error: Content is protected !!